Ontmoet Marina van Dansik
Toen onze oudste zoon midden in de nacht thuis ter wereld kwam, wist ik: hij zou mijn grootste leermeester worden. Ik dacht dat ik goed voorbereid was – ik had jarenlang aan mezelf gewerkt, een pedagogische opleiding gevolgd en ervaring opgedaan op kinderdagverblijven. Ik was zeker van mijn kunnen, maar had me vergist. Thuis liep ik vast: hij wilde niet luisteren, ik wilde de controle niet loslaten. Dezelfde vrouw die moeiteloos zestien kinderen per dag met zoveel plezier begeleidde, verloor haar evenwicht en vreugde bij haar eigen kind. Ik had een kort lontje, reageerde vaker dan me lief was fel naar mijn kind en voelde me daardoor machteloos, schuldig en tekortschieten. Ik wist: zo kon het niet verder.
Ik moest eerlijk erkennen dat mijn kind me confronteerde met dingen in mezelf die ik eerder nog niet had gezien. In plaats van direct hulp voor hem te zoeken, ben ik gaan kijken naar wat mijn eigen aandeel was in hoe het tussen ons liep. Ik volgde verschillende opleidingen en opvoedcursussen, sprak met professionals en kreeg steeds meer zicht op wat er onder mijn reacties schuilging: mijn emotionele wonden, belemmerende overtuigingen en beschermingsmechanismen.
Ik leerde milder naar mezelf te kijken, op tijd op te laden en echt aanwezig te zijn. Door onze band bewust te voeden, kon ik mijn kind beter zien in wat hij nodig had en daarop afstemmen. Nu is er rust, zachtheid en verbinding tussen ons. Ook in lastige momenten kan ik ons weer tot rust brengen, of even afstand nemen als het me teveel wordt. Ik ben de moeder die ik graag wil zijn, zelfs als ik soms nog wél eens uit mijn slof schiet.
Mijn visie
Als je een moeder bent die bang is om haar kinderen te ‘verpesten’ met een laag zelfbeeld of weinig zelfvertrouwen, dan ligt de oplossing niet in nóg perfecter opvoeden. Een stevige basis geef je je kinderen door met jezelf aan de slag te gaan: erkennen dat je uit een gezin komt waarin het misschien leek alsof je alles had, maar waarin je inmiddels weet dat je emotionele aandacht tekortkwam.
Door jouw eigen kleine meisje de zorg en aandacht te geven die zíj nodig heeft, je pijn te herkennen, te doorvoelen en spanning los te laten, ontstaat er stevigheid in jou. Vanuit die stevigheid komt er vanzelf meer ruimte om op jouw manier met meer mildheid, zelfvertrouwen en ontspanning op te voeden.
Om mij wat beter te leren kennen:
- Twintig jaar geleden verhuisde ik van Rusland naar Nederland. Als ik ergens voor ga, dan ga ik all-in: binnen een jaar kreeg ik vrijstelling voor de inburgeringscursus en werkte ik volledig in het Nederlands.
- Zestien jaar lang probeerde ik grip te krijgen op emoties en het leven door grammen en calorieën te tellen en mijn lichaam te controleren – tot ik op mijn 33e besloot: genoeg.
- De drie belangrijkste lessen uit dat proces?
- Focus op het pad, niet alleen op het resultaat – dáár vind je vervulling en verbinding met jezelf en je omgeving.
- Alleen mannelijke kracht brengt je niet ver; zachtheid, vertrouwen en overgave maken het verschil.
- Van harD naar harT – terug naar wie je werkelijk bent. Als je professioneel niet gelukkig bent, wacht dan niet tot je opbrandt. Er zijn altijd andere paden – je hoeft alleen het lef te hebben om te kiezen.
- Zwanger worden ging niet vanzelf. Na intensive medische begeleiding werden we beloond met twee temperamentvolle, pientere zonen. De tweede kwam vanzelf tussendoor – het mooiste bewijs dat controle niets afdwingt, en dat het leven zijn cadeaus geeft op het moment dat ik durf los te laten.
- Beide kinderen zijn thuis geboren, zonder verloskundige – een diepe les in vertrouwen: in mijn lichaam, mijn man, onze voorbereiding en de kracht van mijn geest.
- Ik ben een bezig bijtje. Niets doen – en de leegte die dat ooit opriep – was vroeger mijn grootste angst. Nu zie ik het als de ruimte waar rust, inspiratie en creativiteit ontstaan. Ik snak er naar.
- Ik word blij van de natuur, dansen, stoeien en gek doen met mijn jongens, koken, spelletjes en tafels vol eten en verhalen met vrienden. Mijn nuchtere Nederlandse man bewaakt de balans tussen mijn Russische gastvrijgeid en overvloed en en zijn“één koekje uit de trommel”-mentaliteit.
