Want ik ben niet alleen moeder. Ik ben ook therapeut. Ik weet precies hoeveel invloed die eerste zeven jaar hebben. Ik weet alles van hechting, het zenuwstelsel, intergenerationeel trauma en de blauwdruk van je kind. En juist daarom voelt het soms ondraaglijk als ik uit mijn slof schiet. Dan komt het: het schuldgevoel, de schaamte, de gedachte: βNu heb ik het verpest.β
Blijf even bij me, want wat ik je zo geef kan je veel onnodige ellende besparen.
Herken je dat? Dat je zΓ³ je best doet en toch onderuitgaat? Dat je achteraf precies weet wat je had willen doen, maar het op dat moment gewoon niet kon? Als jij ook de lat hoog legt – op alle vlakken van je leven Γ©n in het ouderschap – en je jezelf moeilijk vergeeft als het misgaat: lees dan deze π π ππ§ππ₯π π«π-π©ππ«ππ§ππ’π§π ππ’π©π¬ uit mijn leven. Ik garandeer je: ze beschermen jou Γ©n je kind tegen onnodige hertraumatisering.
Hier komt je reddingsboei
1. Stop de mentale zelfkastijding
Nee, het was niet okΓ©. Maar jezelf straffen maakt je geen betere ouder. Dit is je innerlijk kind dat zo bang is en dat om troost schreeuwt. Adem. Voel je voeten. Kom terug in het nu naar je volwassene modus.
2. Je kind is veerkrachtiger dan je denkt
Kinderen leven in het moment. Klaar is klaar. Wij blijven hangen, vaak langer dan nodig.
3. Herstel is belangrijker dan perfect zijn
Zeg het gewoon: βWat er gebeurde was niet okΓ©. Het spijt me.β Kinderen hoeven geen foutloze ouder. Ze hebben een Γ©chte ouder nodig die terugkomt. Hechting ontstaat juist in het durven herstellen.
4. Doe vandaag iets kleins om het contact te herstellen
Een knuffel. Samen iets doen. Een grapje. Niet forceren, maar wΓ©l beschikbaar zijn.
5. Blik terug om vooruit te kunnen
Wat had jΓj nodig, maar gaf of kreeg je niet? Welke grens voelde je al eerder, maar sprak je niet uit? Hoe kun je je innerlijk kind helen of simpelweg lief zijn voor dat deel in jou dat zich klein, bang of alleen voelde?
Je bent niet je fout. Je bent een ouder in ontwikkeling. Net als je kind.